Mimarlıktan henüz birkaç yıl önce mezun olmuş ama kendisini yoğun bir iş hayatının içinde bulmuş genç mimar, mesleğini çok sevmekte ama işinden pek hoşlanmamaktadır. Herşeyi ucuza getirmek isteyen cahil mal sahipleriyle uğraşmaktan-ki bunların içinde sonradan görmeler, komşusunun kısa süre önce başka bir mimara tasarımını yaptırdığı evinin aynısından isteyen ev hanımları, ‘para bende gani gani’ deyip rüküşlükte dünya ile savaşan para babaları, hayattan zevk alamayan dolayısıyla sürekli yaşadığı mekanı değiştiren tatminsiz kadınlar vb. bulunmaktadır- daha bu yaşta bunalmıştır (Bu tiplerin hepsini psikiyatr edasıyla izleriz). Üstelik tüm bu ego savaşları arasında büyük şehrin tüm olumsuzlukları da filmlerin vazgeçilmez klişesi olarak kahramanımızı da rahatsız etmektedir. Bu yaştan sonra mesleğini değiştirme cesaretini bulmak biraz zor olacağından mesleğini değil ama çalıştığı dalı değiştirmeye karar verir ve restorasyona geçer. Zaten okul yıllarından beri tarihi çevreye hep ilgi duymuştur. Restorasyona geçer geçmesine ama burada da durum pek farklı değildir. Bitmek bilmeyen çizimler, akıl oynatıcı detaylar, yorucu şantiye deneyimleri ve hepsinden ‘güzel’i bu defa devletle karşılıklı çalışma ‘şansı’, mimarımızı başka bir cehenneme sürüklemiştir. Memuriyet kavramıyla ilk defa bu sıralarda karşılaşan kahramanımız, Türkiye’de memuriyetin tembellikle eş tutulduğuna hem kulaktan hem de bizzat olmak üzere şahit olur. Bunu da birlikte çalıştığı evli bayan arkadaşlarının aralarında ‘Valla evli-çocuklu kadın için en iyisi memuriyet. Saat 16.00 oldu mu iş biter, cumartesisi, resmi tatillerde çalışması da yok, ne güzel’ bazlı konuşmalardan ve yahut denetimden geçmesi için ilgili kuruma gönderilen projelerin gönderilen kurumda kayboluşundan, projenin peşine düşüp o kuruma gittiğinde bir curcuna içinde örgü örüp, çay üstüne çay içen memurlarından ve sadece bir onay için 5 katlı yapının 5 katına en az bir defa uğramak üzere insanı süründüren işleyişinden vb. bir güzel çıkarır. Müthiş bir tarihi mirasa sahip Türkiye gibi bir ülkenin, arşiv denen şeyden söz konusu ‘memur zihniyeti’ dolayısıyla mahrum olduğunun, ilgili kurumun arşiv denilen bölümüne girip, birbirine yapışmış proje paftalarını, sararmış solmuş kağıt öbeklerini görerek farkına varır. Devletin bu kadar vurdumduymazlığına rağmen çalıştığı tarihi yapı ile ilgili en önemli kaynaklara yabancı arşivlerde rastlaması da durumun vahametini pekiştirir. Mimarımız dumur üstüne dumur yaşarken, bu çalıştığı işte de, bu sefer ‘Ne zaman bitecek bu restorasyon?’ cümlesini ağzına pelesenk etmiş, ayrı bir kategoriden cahil insan topluluğunun –ki bu cümleyi farklı tipte insanlardan sabah ve akşam olmak üzere en az bir kere duymaktadır- vurduğu darbe ile daha fazla dayanamayacağını anlayıp, uzun zamandır peşinde koştuğu bursu alarak pılısını pırtısını toplayıp, öteden beri nedenini tam olarak bilmediği halde hayranlık beslediği Japonya’ya gider. Burada hem genel olarak hem de mesleki olarak gördükleri karşısında kendi ülkesi hakkında daha da umutsuzluğa kapılır. Ona iyi gelmesi gereken bu yolculuk aksine daha fazla ızdırap vermeye başlar. Parası tükenip, Türkiye’ye döndüğünde el mahkum yeniden çalışmaya başlayacak ve elbette kendini o kaçtığı kıstırılmışlığın içine yeniden mahkum edecektir. Bir gün, bitmek bilmez mesai saatlerinden birinde, ertesi günkü proje teslimleri için son proje çıktısını ozalit makinesinden aldığında, elinde tuttuğu paftadan yayılan sıcaklık, zihninde aydınlanmaya sebep olur. Arka tarafını çevirerek masaların arasındaki açıklığa serdiği arşiv bile olamayacak paftanın o sıcak ve bembeyaz yüzeyine samuray edasıyla oturur. Etrafına diğer tüm proje paftalarını dağıtır. Eline aldığı T cetveli ile harakiri yaparak bembeyaz paftaları kan kırmızısına çevirerek, tüm bu ızdıraba son verir.

Tüm film, yalnızca Japonya’ya gidebilmek için çekilmiştir :D

çok teşekkürler.özellikle dayımın ve teyzemin çocuklarından oluşan jüriye teşekkürler.

Emre Şahin'in hikayesindeki kurgu sağlam işlenirse gerçekten çok iyi olmuş, güzel fikir.

ayrıca 6 hikayenin 3'ünde intihar var. demek ki karakterin intiharı halen orjinalliğini koruyabiliyor…

bence burda iyi potansiyel var:) tebrikler tüm arkadaşlara…