programa baktım.. filmleri tek tek okudum..en çok ilgimi çeken filmler 12 ekim pazar günü.. hayao miyazaki’nin küçük deniz kızı panyo ve kitabını yeni okumaya başladığım körlük.. özellikle seyretmek istediğim filmler..

ayrıca limon ağacı da aynı gün.. ne güzel.. keşke beşir’le vals de bu gün olsaydı diye düşündüm..neyse.. diğer iki filmi de zevkle izleyebilirim..

madem istanbul’a gidiyorum.. sabahtan akşama tüm filmleri ardı ardına seyredebilirim.. ohh! şahane bir fikir dedim kendi kendime.. istanbul’u koklamak..bir filmden çıkıp diğerine girmek.. fırsat olursa kitapçıları dolaşmak..

ahh! bunları düşünmek bile başımı döndürdü.. hayal ettikçe..kalbim heyecanla atmaya başladı.. hımm.. hemen aramalıyım.. hemen bilet almalıyım.. çabukkk..

biletix i nasıl bir heves ve coşku ile aradıysam.. telefonun diğer ucundaki bayan cevap vermeden önce durdu bir an.. sonra.. üzgünüm dedi.. biletler bitti..

inanmıyorummmm.. olamazz.. offf…nasıl yığıldım kaldım nasıl yıkıldım..anlatamam.. off..tabi ya.. geç kaldım..

hımm.. ben buyum işte.. hemen havaya girerim.. o anki heyecanı ruhumda hissederim.. abartırım.. duyguları abartmayı severim.. şimdi.. yaşadığım o beş dakikalık heyecandan bile nasıl sevinç duyuyorum..anlatamam.. o kalbimin gümbürdemesi.. hemen telefona sarılmam.. tek tek filmleri sormam.. ve biletlerin bittiğini duyunca.. her seferinde yıkılmam.. hımm..

gitmeyi çok isterdim ama..neyse..

sevdiğiniz..yapmak istediğiniz bir şeylerin olması..onlar için heyecan duymak..keşke gerçekleşse..ama.. mümkün olamayabiliyor bazen.. şimdi olduğu gibi.. olsun.. bazen gerçekleşmeyen hayaller için üzüntü duymak.. yıkılmak..bunlar besliyor beni..öyle inanıyorum..çok insani duygular bunlar.. öyle düşünüyorum.. yaşadığımı hissettiriyor abarttığım küçük sevinçler.. yada üzüntüler.. allahtan yıkılmayı fazla abartmam:)hemen dersimi alır.. yoluma devam ederim.. evet..evet.. çok hoş duygular bunlar.. tüm bu duyguları yaşadığım için mutluyum..

GÜNÜN DERSİ: seneye filmekimi’ni duyar duymaz bilet alacağım.. kısmetse….

Bahsettiği ilk basın tanıtımı ile ilgili yazısını Siyahkahve'den hatırlıyorum. O da harikaydı.

Film yazıları da güzel ve benzersiz. Ancak bu tür mizahi yazılarının tadına doyum olmuyor. Keşke daha sık yazsa.

Çalıştığımız şirketlerden birinin yabancı üst düzey yöneticisi ve eşi, geçtiğimiz hafta sonu yirmi beş kadar yönetici ve eşini evine yemeğe davet etmişti. Davet edilen misafirlerin yarısı Türk’tü. Gelen davet mailinde yemek saati 18:00 olarak yazıyordu. Eşim ve ben oruç tutuyorduk.

Ne yapsak diye bir an tereddüte düştük.

Oruçlu gitsek, birbuçuk saat hiç ikram kabul etmememiz gerekiyordu. Şık olur muydu?

İftardan sonra gitmek doğru olmazdı. Çok geç olurdu.

Öbür yandan Ramazan ayı yılda bir aydı ve orucumuzu bırakmadan tutuyorduk. Bu davet için oruç tutmamayı içimize sindiremiyorduk. Ev sahibinin Türkiye’de yaşayıp, Ramazan ayının müslümanlar için kutsal bir ay olduğunu bilip , bu özel günlerimize,kültürel değerlerimize dikkat etmemesi canımızı sıkmıştı. Sonunda altıdaki davete saat yediye doğru gittik. Biraz laflayıp vakit geçirdik. İftar saati de yemeğimizi alıp yedik.

Şimdi Ali Murat Güven haklı diyorum ben de. Filmekimi yetkilileri dikkat etmeliydi kokteyl saatine. Ramazan ayında olduğumuza göre oruçlu gelecek misafirleri illa ki düşünmelilerdi. Memleketimizin tekrar “sizler”, “bizler” ayrımcılığına girmesini asla istemiyorum. Mümkün olduğunca hep birlikte güç olamaya bakmalıyız. Hele siz sinemacılara çok iş düşüyor gençlere örnek olma konusunda. Siz bari önümüzü açın. Farklı düşüncelere ve kültürlere saygılı, çok renkli bir camia olun. Daha önce de ,buna benzer konuda bir yorum daha yazmıştım. Yazımı şöyle bitirmiştim:

“Hayat zaten yeterince “yalnızlık, sefillik, acılar ve mutsuzluklarla dolu “… Siz sinemacılar ve sinema yazarları bırakın “sinema hayatımızı eşsiz kılsın”

ben de dün akşamki “gel şu mangalın başına,sen de çevir şu hatıra şişlerini” partisinde neden yok acaba numan serteli diye düşünmüştüm.. evhama kapılıp, doğrusu merak etmiştim.. anladım ki landlord biraz üzmüş yazarı..

“hiç umrumda bile değilsin “dedi öyle mi.. hımm..

üzüntülü haliniz, moral bozukluğunuz ve çöküntünüz inanın gözümün önünde canlandı.. hiç yabancı gelmedi bana bu duygular..

üzgünüm.. ama azıcık da sevindim bu duruma biliyor musunuz.. demek landlord sevdiklerini yerden yere vuruyor.. hımm.. demek öyle dedim kendi kendime .. teselli buldum.. nasıl ilaç gibi geldi yazınız .. bir biseniz..

inanın böyle demek istemezdim ama anlayın beni..

afedersiniz..

Bu ülkede kültürel aktraksiyonları yönetip yönlendirenlerin, diğer bütün sanat dallarına emek veren aydınlara yaptığı gibi sinema yazarlarına da var gücüyle dayattığı "tek sesli-tek boyutlu düşünce evreni"nden olsa gerektir, sevgili kardeşimizin yazısından onun oruçlu olduğu/olabileceği bilgisini büyük bir güçlük içinde çıkarttım. Fakat, bu tereddütlü tavrı için ona kesinlikle kızmıyor ve şaşırmıyorum. Çünkü, 23 yıldır "Cross of Iron"daki Çavuş Steiner'in finalde attığı kahkahalara benzer histerik kahkahalar eşliğinde izlediğim üzere, bu işlerin bizim ülkemizde bir B şıkkı bulunmuyor. Ya "onlardansın" ya da "bu alemde yoksun".

Her ne kadar, benim artık çeyrek yüzyıldır örselene örselene kayış gibi olmuş postuma pek diş geçiremiyorlarsa da pek çok arkadaşımızı bu şekilde, metafizik inançlarını özgürce ifade etmeye ürküp korkar hale getirdiler. E, ne de olsa olacak iş midir bu, ilerici ve sanatsever bir sinema yazarı hiç tek gün de olsa oruç tutar mı?

"Film Ekimi", ona bayılanların olsun. Biz, en az 25 kişilik bir sinema yazarı ve muhabirleri grubu, pazartesi akşamı o kokteyle katılmadık ve bu organizasyondan da tek kelimeyle bile söz etmemeye yemin ettik. Türk medyasının o gün oraya konuk olacak bazı temsilcilerinin oruçlu olabileceğini (bu ülkemizin gerçekleri açısından hiç de şaşırtıcı bir durum değil) tınlamayan bir zihniyetin gönüllü reklamcılığını yapmaya zerre kadar niyetim ve niyetimiz yok doğrusu…

Bu konudaki kırgınlığımı, kızgınlığımı ve eleştirilerimi bu haftaki köşemde yeterince açık bir biçimde ifade ettim. Muhtemelen Numan'ın seke seke getirilen atıştırmalık yiyeceklerinde de bu yazı vesilesiyle küçük bir katkımız oluşmuştur. Yoksa, o ikramı da biraz zor bulurdu iftar saatinde…

Ah Türk sinema yapımcılığı ve yazarlığı dünyası ah…

Yalnızca tanrının böylesine mutlak bir yalnızlığa dayanabildiği kocaman bir evrende, nasıl oluyor da bu kadar tek boyutlu bir bakış açısıyla ve onun tek boyutlu temsilcileriyle mutlu mutlu yaşayabiliyorsun, hakikaten cevaplandırılması gereken çok ciddi bir soru bu…

Entelektüel dünyadaki bakış farklılıklarından sinerji ve bereket doğar. Ancak, bunu kavrayabilmek için en asgarisinden hoşgörü duygusuna sahip olmak da gerekir. İşte onu bu topraklarda aramayacaksın.

Konuyla ilgili sevimsiz sözlerimiz için:
http://yenisafak.com.tr/Yazarlar/?i=12901&y=A…