Sonuçta adam insan öldürmemiş bireysel silahlanmayı demokratik bir şekilde desteklemiş. Siz de çıkar karşısını söylersiniz de arkasından bu kadar sövmeye gerek yok bence.

Roy Scheider’ı çok uzun zaman önce seyretmiş ve hayal meyal hatırlıyor olsam da nedense bende kalmış olan All That Jazz filmindeki rolüyle hatırlıyorum. Oysa Jaws daha belirgin bir filmdi. Garip, ama açıklayamıyorum.

Arthur C. Clarke bilim-kurguda bilimsel kanalın en iyi temsilcilerinden biriydi. 2001 filminin senaristi olması da ayrı tabii. Ama edebi yönü zayıf bir yazardı, bu yüzden bir Stanislaw Lem kadar sevmezdim kendisini.

Charlton Heston benim için anlaşılmaz bir vakaydı. Planet of Apes’in sonunda insanlığa lanet okuyan o adam nasıl oldu da bireysel şiddetin muhafızı oldu, garip. oyuncu olarak kendine özgü bir havası vardı, kült filmlerde rol aldı, ama büyük oyuncu diyemem.

Sydney Pollack Amerikan politik sinemasında çok önemli bir yer tutuyordu -en azından Hollywood ölçeğinde. ama bazı sanatçılar erken ölürler, bedensel ölümleri daha sonra gelir. Son dönem filmleri ondan beklenenin çok daha altındaydı. Böyle soğuk ve duygusuz göründüğümün farkındayım, ama asıl anlatmak istediğim şu: eserleriyle tanıdığımız kişiler öldüğünde sanki bir arkadaşımızı kaybetmişcesine üzülürüz bazen, ama bir yalandır bu. bir maskeyi severiz, o maskenin ölümüne üzülürüz. hiçbir insan kendi eserlerinden ibaret değildir. bu yüzden onları eserleri ve bize yansıyan maskeleri ile değerlendirebiliriz sadece.

Mesela bana en çok sızı veren ölüm Paul Newman’ınki oldu geçtiğimiz sene. Ekranda seyrettiğim o mavi gözlü serseriyi ilk başta (tıpkı ömür boyu süren dostluklarda olduğu gibi) nedensizce, daha sonra hakkında okuduklarım ve seyrettiklerim sayesinde belli nedenlerle sevdim. oynadığı çok güzel rolleri -benim gibi az buçuk değil de, çok iyi bilen- biri anlatsa kitap olur, ama son dönemlerinde özellikle Nobody’s Fool filmindeki o huysuz ihtiyarı ve Road To Perdation filmindeki mafya patronu rolünü hemen hatırlayabiliyorum. Hele Road To Perdation filminde Tom Hanks’in onu öldürmek için adım adım yaklaştığı sahnede bir bakışı vardır ki… Ama dedim ya, benim sevdiğim, ölümüne üzüldüğüm Paul Newman’ın bir suretiydi sadece. Dostları, ailesinin üzüntüsünü ben nasıl bilebilirim. Kendi yaşamımdaki kayıplarımdan dolayı bir empati kurabilirim sadece. Bir suret öldü, ama ne güzel suretti o öyle…

Akşam akşam ne hüzün oldu böyle ya…

Bu nefret değil! Bu, 1998 – 2003 yılları arasında National Riffle Association‘ın başkanlığını yapmaya utanmamış; onun gibiler sayesinde ülkesinde silah kullanımı serbestisi çoğalmış ve yine bu nedenle bir sürü çocuğun ölümünün sorumlusu olduğunun bilincine varamayacak kadar “red neck white trash” bir aktör eskisine yöneltilmiş bir Tanrıça gazabıdır.

Charlton Heston ise umarım mezarında ters döner ve cehenneme tez elden ulaşır! Michael Moore; Bowling For Columbine adlı belgesel filminde bu adamın ne mal olduğunu güzelce anlatmıştı. Charlton Heston’ın ardından ağıt yakmadan önce bu dökümanter yapımı izlemelerini hayranlarına öneririm.