The Last Shadow Puppets, Alex Turner (Arctic Monkeys) ile Miles Kane’in (The Rascals) 2007 yılında başlattığı bir yan-proje çalışması. Bu ikilinin yanında besteci/yapımcı (ve albümün davulcusu) James Ford (Simian Mobile Disco) da yer almış. Daha önce Arctic Monkeys’in ikinci albümünde 505 sarkısında beraber çalışan ikili bir konser sonrası biraraya gelip ortak bir albüm fikrini tartışırken daha sonra albümün “kendi grup fanlarından çok annelerinin beğeneceği” tarz şarkılardan meydana geldiğini fark etmişler.

Burak İşyar

Grubun 2008 yılında çıkardığı oldukça etkileyici ve farklı debut albümü The Age Of The Understatement heyecan ve drama dolu cesur sözlerden ve 60’lı yıllara dayanan melodilerden oluşuyor: tarz biryerlerden tanıdık geliyor ancak kesinlikle taklit bir havası yok. Grubun soundu 60’lı yıllarda baroque pop adı verilen ve en basit haliyle pop-rock ile klasik müziğin sentezi seklinde tanımlayabileceğim bir müzik türünün en yeni örneklerinden. Ayrıca gruba albümde 22 kişilik London Metropolitan Orchestra’sı eşlik ediyor.

Albümün pek çok şarkısında iki vokal birbirine karışıyor ve sık sık yer değiştiriyor: iki vokalin sesleri arasındaki fark aslında anlaşılıyor ama şarkılarda ne zaman yer değiştirdikleri çoğunlukla farkedilmiyor bile. Ve hem Alex hem Miles kendi gruplarının müzik türünden oldukça farklı olan bu albümde şarkıları söylerken hiç de zorlanıyor gibi değiller. Zaten aslında bu albümden önce, 2007 yazında Arctic Monkeys Glastonbury’de Shirley Bassey klasiği Diamonds Are Forever şarkısını da seslendirmiş ve Alex Turner bunun üstesinden başarıyla gelmişti. Miles Kane ise eski grubu The Little Flames ile 60’lı yılların müziklerinden esinlenen indie-rock tarzı bir müzik yapıyordu daha önceleri.

Şarkıların genel havası bu şekilde olsa da, bazen sanki David Bowie’nin ilk yıllarının etkileri seziliyor. Albümde birkaç şarkı biraz spaghetti western tarzında, hatta bana Bonanza’yı hatırlatan şarkı bile oldu. Birkaç şarkıda hızlı ve psychedelic gitar tınıları olsa da genel olarak temponun ağır olduğu albüm bana arada Ennio Morricone’yi bazen de eski James Bond film müziklerini hatırlattı. Albümde yer yer tango, rumba gibi salon dansları havası da seziliyor. Ama ne yaptığına karar verememiş bir grup havası yok bence bu albümde; tam aksine bilinçli bir çeşitleme var ve bence çok hoş bir albüm üretilmiş.

Duygusal ağırlıklı sözler çoğunlukla o hep kalp kıran, isimsiz kızın etrafında dönüyor, ve bunların kesinlikle Alex Turner sözleri olduğunu hemen farkediyorsunuz.

İngiltere’de albümler listesine 1 numaradan giriş yapan albümden en beğendiğim şarkılar; The Age Of The Understatement, Standing Next To Me, My Mistakes Were Made For You ve Black Plant.

Bu yazılar da ilginizi çekebilir