Öykülü Pazarlar: Gitarist – Masis Üşenmez yazdı. yazısına yapılan yorumlar http://www.tersninja.com/oykulu-pazarlar-gitarist-masis-usenmez-yazdi Sinemasız kalmayın çünkü sinema hayatı "eşsiz" kılar. Fri, 10 Feb 2012 16:19:00 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 Yazar: Masis Üşenmez http://www.tersninja.com/oykulu-pazarlar-gitarist-masis-usenmez-yazdi/comment-page-1#comment-9961 Masis Üşenmez Wed, 17 Mar 2010 13:18:56 +0000 http://www.tersninja.com/?p=7404#comment-9961 Melike hanım öncelikle öykümü okumaya zaman ayırdığını için sonra da bu güzel, içten yorumunuz için çok teşekkür ederim. Mutlu ettiniz. Saygılar... Melike hanım öncelikle öykümü okumaya zaman ayırdığını için sonra da bu güzel, içten yorumunuz için çok teşekkür ederim. Mutlu ettiniz. Saygılar…

]]> Yazar: melike http://www.tersninja.com/oykulu-pazarlar-gitarist-masis-usenmez-yazdi/comment-page-1#comment-7438 melike Tue, 02 Mar 2010 12:34:10 +0000 http://www.tersninja.com/?p=7404#comment-7438 Masis Üşenmez’in Gitarist adlı öyküsü, bana o kadar hazin bir öykü gibi geldi ki anlatamam. Gerçekten tam damardan derler ya yürek acıtan bir müzik gibi sanki. Bilerek mi tesadüfen mi bu öyküyü müzik temalı yazmış bilmiyorum ama çok isabetli bir seçim. Öykünün etkisini yüceltmiş. Öyküyü okurken, ortalarına doğru, Nazım Hikmet’in bir şiiri aklıma geldi. Bu şiir ilk okuyana, sanki makinalaşmaya özenme hissi verir. Benim anladığım ise bu şiir insanlığın yaşadığı dehşetli yıkımın, değişimin, yabancılaşmanın getirdiği sorunlara muazzam bir taşlamadır. MAKİNALAŞMAK Trrrrum, Trrrrum, Trrrrum! Trak tiki tak! Makinelaşmak İstiyorum. Beynimden, etimden, iskeletimden Geliyor bu! Her dinamoyu Altıma almak için çıldırıyorum! Tükürüklü dilim bakır telleri yalıyor Damarlarımda kovalıyor Oto direzinler lokomotifleri Nazım Hikmet RAN İnsan mühendisleri ergonomi denilen, insanla makineyi birbirine uydurmaya çalışan bilimle yıllardır uğraşıyor. Bu güzel bir şey aslında. İnsanın yükünü hafifletecek her makineleşme insanlığı mükemmelleştirmeye götürecektir. Ama makine hayatımıza daha fazla egemen oldukça duygular gitgide geriye itilmeye, ilkeler, erdem anlayışı kaybolmaya başladı. Vahim olan bu. Bir zamanlar müzik aletleri denilince, ustalık, tutku, inançla çalınan müzik ve müzik yapanlar aklımıza gelirdi. Şimdi ise makinaların yaptığı bir müziğe dönüşmeye başladı. “Sadece gitar çalmaya programlanmış bir android ile nasıl baş edebilirdi ki? “ Öykü ilk paragrafta bu soruyla başlıyor. Ve sonunda öykü insanın daima aklıyla, inancıyla, duygularıyla her şeyi altabileceği umudunu veriyor. Ayrıca öykü son derece insani, zarif bir espriyle sona eriyor. Otomatizasyon sürdükçe organlarımızı, duygularımızı kurutmamamız umuduyla… Yüreğinize sağlık Masis Üşenmez. Çok etkileyici bir öykü Gitarist. Masis Üşenmez’in Gitarist adlı öyküsü, bana o kadar hazin bir öykü gibi geldi ki anlatamam. Gerçekten tam damardan derler ya yürek acıtan bir müzik gibi sanki. Bilerek mi tesadüfen mi bu öyküyü müzik temalı yazmış bilmiyorum ama çok isabetli bir seçim. Öykünün etkisini yüceltmiş.

Öyküyü okurken, ortalarına doğru, Nazım Hikmet’in bir şiiri aklıma geldi. Bu şiir ilk okuyana, sanki makinalaşmaya özenme hissi verir. Benim anladığım ise bu şiir insanlığın yaşadığı dehşetli yıkımın, değişimin, yabancılaşmanın getirdiği sorunlara muazzam bir taşlamadır.

MAKİNALAŞMAK

Trrrrum,

Trrrrum,

Trrrrum!

Trak tiki tak!

Makinelaşmak

İstiyorum.

Beynimden, etimden, iskeletimden

Geliyor bu!

Her dinamoyu

Altıma almak için çıldırıyorum!

Tükürüklü dilim bakır telleri yalıyor

Damarlarımda kovalıyor

Oto direzinler lokomotifleri

Nazım Hikmet RAN

İnsan mühendisleri ergonomi denilen, insanla makineyi birbirine uydurmaya çalışan bilimle yıllardır uğraşıyor. Bu güzel bir şey aslında. İnsanın yükünü hafifletecek her makineleşme insanlığı mükemmelleştirmeye götürecektir. Ama makine hayatımıza daha fazla egemen oldukça duygular gitgide geriye itilmeye, ilkeler, erdem anlayışı kaybolmaya başladı. Vahim olan bu. Bir zamanlar müzik aletleri denilince, ustalık, tutku, inançla çalınan müzik ve müzik yapanlar aklımıza gelirdi. Şimdi ise makinaların yaptığı bir müziğe dönüşmeye başladı.

“Sadece gitar çalmaya programlanmış bir android ile nasıl baş edebilirdi ki? “ Öykü ilk paragrafta bu soruyla başlıyor. Ve sonunda öykü insanın daima aklıyla, inancıyla, duygularıyla her şeyi altabileceği umudunu veriyor. Ayrıca öykü son derece insani, zarif bir espriyle sona eriyor.

Otomatizasyon sürdükçe organlarımızı, duygularımızı kurutmamamız umuduyla… Yüreğinize sağlık Masis Üşenmez. Çok etkileyici bir öykü Gitarist.

]]>