Dublajın katlettiği, Jackie Chan'in daha ilk saniyede gözüme Küçük Emrah ile Forest Gump karışımı bir 'mahlukat' gibi gözüktüğü, şiddetin saçma sapan kullanıldığı filmin en güzel noktası, gerçek güzellik anlamında -Goddess Artemis kızmasın ama- Masaya Kato iken, kişisel tarihim açısından başka bir Cüneyt Arkın versiyonu olmaya aday Yasuaki Kurata idi. Hele vurulduğu sahnede nasıl gözyaşlarına gark oldum anlatamam.

Aslında çok kötü bir yönetmen olmadığının duyumlarını aldığım ama kendi gözlerimle buna henüz şahit olamadığım bol isimli hem de ödüllü yönetmenin, imkan dahilinde başka filmlerini denemekte yarar var gibi…