Tanrıyı tahtından alıp masa başına oturtuyor yönetmen Jaco Van Dormael son filmi “Yeni Ahit” (The Brand New Testament) ile. Yaratıcının bütün ihtişamını, bütün yüceliğini yok sayıp onu adeta Sims oynayan takıntılı bir adama, “kötü” bir babaya çeviriyor.
Benoît Poelvoorde ile tanrıyı bir apartman dairesine, üç odalı birkaç metrekareye tıkan Dormael, H(ı)ristiyanlığın İsa aracılığıyla insanlaştırdığı, dünyevileştirdiği inanç kavramını absürt bir yaklaşımla bir adım öteye taşıyor ve kendini kesin olarak göstermeden etkinliğini sürdüren bu H(ı)ristiyanlık inancını eleştirmeye başlıyor. Ancak Dormael film boyunca “Tanrı aslında yoktur.” gibi bir söylem üreterek filmin “Ateist bir yönetmenin düşünceleri.” benzeri yanlış yorumlarla topa tutulmasına fırsat tanımıyor, aksine dinin toplum üzerindeki aşırı etkisini Protestan ahlakının sınırlarını biraz genişleterek tartışıyor.Bu tartışmayı da insanın en büyük meselesinden, hayatın amacından yola çıkarak işliyor. Tanrının kızı Ea’nın babasına kızıp her insana öleceği zamanı mesaj yollayarak iletmesiyle insanlar modern hayatın gündelik zorunluluklarını, gerekliliklerini, sorumluluklarının sebeplerini eleştirel bir perspektiften düşünmeye başlıyor ve ölüm tarihinin kesinliğine güvenerek özgürleşiyor. Bu yolla da Dormael modernin,modern dünyanın ve dini inancın modern dünya ve toplumla etkileşiminin sonuçlarını gözler önüne serip izleyiciyi gerçeklerle baş başa bırakıyor.
Havari hikayesi üzerinden modern dünyaya ve ucundan kıyısından da olsa H(ı)ristiyan ahlakının toplumdaki yozlaşmışlığına da değinen film, gündelik durumları uç karakterler üzerinden işleyerek hem kendini absürtleştirmeye hem de tempoyu arttırmaya çalışıyor. Yer yer izleyici Benoît’ı özlese, filmin düşen ritminden sıkılmaya başlasa da bu küçük hikayeler ve hikayelerin sıradanla olan ilişkisi insanı cezp etmeyi başarıyor. Yine de bütün ironisine ve absürtlüğüne rağmen havari meselesine –basite indirgemesine karşın– açıklık getirmemesi, bu konunun zemininden uzak durması akıllarda bir soru işareti bırakmıyor değil…
“The Brand New Testament” Jaco Van Dormael imzalı akıl dolu bir yapım. Hem moderne, inanca ve bugüne oldukça farklı bir açıdan yaklaşıyor hem de klişe tabirle güldürürken düşündürmeyi başarıyor. Müzikleri ise filmin tadına tat, lezzetine lezzet katıyor. Tanrıça karakterine ayrıca bayıldım!
