Cüneyt Arkın bile ölüyorsa…
Onun gibi hayata uçan tekme atarak gitmek lazım… Yaşadım her şeyi güzelliğiyle pişmanlığıyla diyerek… Dolu dolu “Oldum ben be!” diyebilerek… Bu kadar sevilerek üstelik… Kral, Ayhan Işık’tı belki ama Yeşilçam’ın bir imparatoru vardıysa işte o Cüneyt Arkın’dı. Rahmetli ağabeyim Agah Özgüç kimsenin bilmediği Cüneyt Arkın’ı da anlatmıştı bana. Her insan gibi onun da karanlık bir tarafı vardı ama görünen Cüneyt Arkın öyle ışıltılıydı ki o karanlık taraf mazi denizinde boğulup gitmişti.
Pandemiyle ve pandemiden bağımsız makul olamayacak kadar çok kişi kaybettik 2020 sonrası. Bir şeyler oluyor aklımızın ermediği. Kalabalık bir masada otururken bir restoranda, kapanma saatinin geldiği, müessesenin artık kalkıp gitseler diye içinden geçirip sabırsızlıkla hesabı beklediği bir ortama düşmüş gibi hissediyorum kendimi.
Maradona bile ölüyorsa… diye düşünmüştüm. Şimdi de aynısını düşünüyorum. Cüneyt Arkın bile ölüyorsa, Aiain Delon bile ötenazi istiyorsa bir silkinin kendinize gelin. Ben kimim diye sorun kendinize. Ben kimim ki bu kadar bencilim, egoistim, hırslarımın menfaatlerimin peşinde böylesine kendimi kaybetmişim. Öyle değilseniz de söyleyin bunu. Zararı olmaz. Daha iyi bir insan olabilmek bunu söyleyebilmekten geçer çünkü.
Güle güle Cüneyt Arkın…. Unutulmayacaksın derdim ama bunu zaten biliyorsun.
