Tolga Örnek, uluslararası arenada sesini yüksetebilecek belgeseller üretmeye devam ediyor. Örnek, kamerasını eski bir Anadolu uygarlığı olan Hititler’den sonra bu kez 1. Dünya Savaşı’nın en önemli muharebelerinden birine çeviriyor; Çanakkale Savaşı’na… (18 Mart 2005)
Her ne kadar “bu filmde düşman savaşın kendisidir” gibi özlü ve anlamlı bir slogan belirlenmiş olsa da filmin tanıtımı için, bu sözün benzer anlamda daha önce Crimson Tide’ta Denzel Washington tarafından kullanıldığını hatırlıyorum ben. Olsun mahsuru yok! Buraya da yakışmış.
Çünkü Tolga Örnek gerçekten de savaşın ayrıntıları yerine, o savaşın içinden insan hikayelerine eğiliyor. Bu insanların fotoğraflarından, mektuplarından, günlüklerinden yararlanarak belgeseli birçok karakterin yaşadığı bir dramaya çeviriyor neredeyse. Seyredilmesi daha bir keyifli oluyor bu şekilde ve empati kurmanız daha kolay olduğu için bu dramatize öyküyle daha bir hüzünlenebiliyorsunuz. Biliyorum, sinemaya gidip de belgesel seyretme alışkanlığınız yok pek. Hele bir de böylesine bildik bir konusu varsa… Ama bu seferlik şans verin belgesele. Göreceksiniz ki filmin sonunda asıl kendinize şans vermişsiniz. İyi de etmişsiniz.
Belgeselin Demir Demirkan tarafından yapılan müzikleri de yıldızlı pekiyiyi hak ediyor. Hiç mi nazar boncuğu yok peki? Var; aynı görüntülerin biraz fazla kullanılması bende bir tekrar hissi doğmasına neden oldu.
Gelibolu
Yönetmen: Tolga Örnek
Eleştiri notu: ***
Seyir notu:***
