Korku ile komedi arasına sıkışmış sinemamızın tür arayışları içinde kendine yer açmaya çalışan Perde, gerilimin dozunu yarattığı atmosferle yükseltirken, senaryosunun gücü sayesinde de yolunu bulmaya çalışıyor. Tıpkı adı gibi görünür olan ile gizlenen arasındaki gerilim üzerinden ilerlerken, karakterlerin iç dünyalarına odaklanan klostrofobik bir anlatı sunuyor. Yönetmen, perdenin işaret ettiği sınırı yalnızca fiziksel bir örtü olarak değil, karakterlerin birbirlerinden ve kendilerinden sakladıkları gerçeklerin simgesi olarak da kullanıyor. Film boyunca görünür olan ile bastırılan arasındaki mesafe giderek daralırken, küçük bir tesadüfün tetiklediği olaylar zinciri bireysel korkuların ve sınıfsal reflekslerin nasıl hızla savunma mekanizmalarına dönüştüğünü ortaya çıkarıyor. Bu yönüyle film, gündelik hayatın sıradanlığı içinde kurulan konforlu ahlaki pozisyonların ne kadar kırılgan olduğunu hatırlatırken, karakterleri kişisel çıkarları ile vicdanları arasında bir yüzleşmeye zorluyor. Başta Adana Altın Koza Film Festivali’nde En İyi Kadın Oyuncu ödülü kazanan Tülin Özen olmak üzere, tüm oyuncuların tutarlı performansları da anlatının klostrofobik atmosferini güçlendirerek izleyiciyi aynı huzursuzluk ortamının içine çekiyor.
Aynı şekilde ses tasarımı da filmin atmosfer kurma sürecinde önemli bir rol oynuyor. Filmde müzik kullanımı son derece sınırlı. Müzik yerine ortam sesleri ve doğal ambiyansın ön plana çıkması, duygusal gerilimi artırarak karakterin içsel yalnızlığını ve çatışmasını en minimal anlatımla peliküle yansıtıyor.
Ancak film, güçlü tematik iddiasına rağmen zaman zaman teatral anlatıma fazla yaklaşarak sinemasal ritmini zayıflatıyor. Diyalogların yoğunluğu karakterlerin iç dünyasını yansıtmak açısından işlevsel olsa da yer yer didaktik bir tona kayıyor. Karakterlerin aldığı kararlar ve kırılma noktaları, bazen hikâyenin ilerlemesi için zorlama yerleştirilmiş gibi hissettiriyor. Bu da zaman zaman izleyici ile karakter arasında kurulan empati bağını zayıflatıyor. Yine de film, büyük olaylar yerine küçük bir “an”ın büyümesini merkeze alan, sınıf reflekslerini ve bireysel ahlak sınırlarını tartışmaya açan bir yapım olarak bağımsız Türk sinemasında kendine yer buluyor.
Sonuç olarak Perde, tıkır tıkır işlemese de Özkan Çelik’in yönetmenlik vizyonunu ve atmosfer yaratma becerisini gösteren cesur bir yapım. Aynı zamanda taşra sinemasından bunalan, beyazperdede şehirli orta sınıfın hikayeleri de görmek isteyen izleyicinin serzenişlerine de derman olacak nitelikte.
