“Gerçek” bir baba ile oğlu arasındaki ilişkinin nasıl olması gerektiğini “Whiplash”teki gerilimi yumuşatarak anlatıyor A. Scott Berg kitabı “Max Perkins: Editor of Genius”da (1978). Yönetmen Michael Grandage ise kitabı aynı bir editör gibi sinemaya dilini bozmadan uyarlıyor.
Scribner editörü Max Perkins (Colin Firth) önüne gelen ve kimsenin beğenmediği kitaptaki ışığı fark ediyor. Bu “farklı” kitabın yazarı Thomas Wolfe (Jude Law) ile kitabı kısaltmaya başlarken, bir yandan da hep istediği erkek çocuğu bulmuş oluyor. Ancak bu “dahiyane” kitabın yazarı, akıl almaz kelimeleri bir araya getirmeye başaran adamı tanımaya başladıkça onun çılgın tutkusuna hayran olmaktan kendini alamadığı gibi, bu delinin kendisine ısınmasına ve “aradığı gerçek baba”yı bulmasına karşı dahi koymaksızın izin veriyor. Ve böylece ikili arasında usta çırak ilişkisine benzer, gerilimli fakat şefkatli bir
ilişki, hayatlarının geri kalanını unutturacak kadar, onları sayfalara ve kelimelere boğacak kadar yoğun bir ilişki başlıyor.
Ernest Hemingway, F. Scott Firzgerald gibi isimlerin de editörlüğünü yapan Max Perkins’i anlatan “Genius” Law ve Firth’in yanı sıra Nicole Kidman, Guy Pearce, Mark Arnold gibi isimleri de yer aldığı sağlam bir yapım. Tecrübeli oyuncuların yanı sıra hikayenin bir biyografi kitabından uyarlanması da Grandage’ın işini kolaylaştırmış olacak ki ortaya iyi bir iş çıkmış. Firth ve özellikle de yaşlanmak bilmez Law’un takdirleri hak ettiği filme dair akıllarda kalan tek soru işareti, aynı “Carol”da olduğu gibi kimin başrolde olduğununa, kimin biyografisinin anlatıldığına dair soru işaretleri. Grandage’ın yalnızca ikili arasındaki ilişkiye odaklanmak yerine biraz da geçmişten yararlanması ve hikayeyi kimi klişelere başvurarak değil karakter derinliği ile zenginleştirmesi hem sinema hem de izleyici açısından daha olumlu olurdu. Yine de beğendim, Oscar yarışında Law’un iddialı olduğunu da şimdiden söyleyebilirim.
