Onur Ünlü’nün kaçıncısı olduğunu (yılda beş film çektiği ve sırasız gösterdiği için) kendinin de bilmediğine emin olduğumuz filmi Put Şeylere; Beyoğlu Sineması’nda Antalya Film Festivali’ne tepki olarak düzenlenen “54. Ulusal Yarışma”da En İyi Yönetmen Ödülünü aldıktan sonra ilk kez gerçek bir festivalin, 37. Uluslararası İstanbul Film Festivali’nin Ulusal Yarışmasında gösterildi.
Onur Ünlü sahneleri bağlamayı bilen, yeteneksiz birinin elinde amatör tiyatroya benzeyecek mizansenleri sinema gibi gösterebilen, film matematiğini çözmüş bir yönetmen. Yaratıcılığının, üretkenliğinin, çalışkanlığının da herkes farkında. Filmlerini yaygın dağıtıma sokmadığı, özel gösterimlerde bizzat bulunarak seyirciyle buluşturduğu dönemde yarattığı mitin etkisiyle başarılı bir reklamcı olduğunu da kanıtladıktan sonra artık bir marka yönetmen oldu ve kendisiyle ilgili beklenti çıtası Zeki Demirkubuz’un üstünde bir noktaya yerleşti. Fakat o ne yaptı; Kenan İmirzalıoğlu içeren Cingöz Recai gibi bir gişe filmi ve Manyak gibi bir çöp film. Vizyona giren filmleriyle festivalde gösterdiği filmleri ayrı tutup marka yönetmenimizin ününe halel getirmemeye çabaladığımız şu günlerdeyse Put Şeylere adlı festival filmiyle(!) karşımıza çıkıp savunulacak bir tarafı kalmadığını ilan etti.
Put Şeylere bir mahallede, birkaç kişi arasında geçen ve başı-sonu olmayan bir hikâye anlatıyor. Tekrarlanan repliklerine, sarmal kurgusuna, karakterlerin birbirinin yerine geçmesine ve içeriğine baktığımızda diyebiliriz ki, bayılarak izlediğimiz Hollywood filmlerinden materyallerle dolup taşıyor. Onur Ünlü “bakın aslında ne kadar kolay böyle şeyler yapmak” diyerek kendince bir yarı ciddi parodiye soyunmuş ancak gülünç duruma düşmüş çünkü film ne parodi, ne ciddi, ne de bunun ikisini aynı potada eritebilecek kadar başarılı. Hollywood kurgu ve senaryo matematiğinin basit kurallarını gözler önüne sererken bir yandan da seyircinin çözmeye değer bulup ilgi göstereceği bir bulmaca yaratmaya çalışan Ünlü, amacının yanına bile yaklaşamamış.
Filmin puanı: 1/10
